Τι θέλουν να κρύψουν;
Είναι απίθανο πόσο άσκημα πληροφορημένους κρατούν τους πολίτες-φορολογούμενους οι κακοί πολιτικοί και όσοι κερδίζουν από την κακή πολιτική. Η υπόθεση με τις αμοιβές των συμπολιτών μας στις δημόσιες επιχειρήσεις το αποδεικνύει. Δεν μπορώ να πιστεύσω πως αρμόδιοι υπουργοί δεν γνώριζαν πόσο πανάκριβη είναι η λειτουργία των οργανισμών που με υπερηφάνεια (και ασυγκράτητο εγωισμό) «εποπτεύουν». Όμως, ακόμη και ο υπουργός Οικονομικών, που «πληρώνει» τα ελλείμματα, φαίνεται πως ανακάλυψε εφέτος το μέγεθος του προβλήματος.
Η αγορά, τελικά, δεν πέφτει έξω. Η «λατρεία» των νέων αποφοίτων για ένα διορισμό στο δημόσιο δεν εξαντλείται με την αυτονόητη εξήγηση περί μονιμότητας. Γιατί να θέλουν τόσοι πολλοί να υπηρετήσουν την πρωτοβάθμια παιδεία (δείτε ζήτηση παιδαγωγικών σχολών), όταν (μόλις πριν λίγους μήνες) οι νυν δάσκαλοι έκλεισαν επί μακρόν τα σχολεία ζητώντας μισθολογική αναβάθμιση; Γιατί εκβιάζουν το διορισμό τους στα κάτεργα της ΔΕΗ, παρά την οικολογική κόλαση του πεδίου λιγνίτη; Γιατί προτιμούν οι οδηγοί να κινούνται στην τρέλα της λεωφορειολωρίδας ή του μετροϋπόγειου αντί να δαμάζουν τους μεγάλους δρόμους; Γιατί η αναλογία αιτήσεων προς προσφερόμενες θέσεις κινείται κοντά στο 10 προς 1; Προφανώς γιατί μια θέση στο δημόσιο είναι προνομιακή. Πόσο μεγάλο ψέμα μας λέν οι συνδικαλιστές όταν ζητούν να κυνηγήσουμε το μέσο όρο του ευρωπαϊκού εισοδήματος. Για να ξεχνούμε ότι κυνηγιόμαστε μεταξύ μας: ο ιδιωτικός τομέας τον δημόσιο. Και μετά τολμούμε να μιλούμε για τους 1.149.445 συνφορολογουμένους που δεν συγκέντρωσαν (2007) ούτε τα 12 χιλιάρικα του αφορολόγητου.
Αν υπήρχε διαφάνεια δεν θα χρειαζόταν τόσο πάθος στη Βουλή. Κι όμως κανείς απ’ όλους αυτούς δεν θέλει τη διαφάνεια. Δεν θέλουν να μάθουμε ότι ο δημόσιος τομέας έχει εισοδηματικά υπερφαλαγγίσει τον ιδιωτικό. Αν μάλιστα υπολογίσουμε σωστά τις αναλογίες και την ένταση εργασίας, το αποτέλεσμα θα είναι εκρηκτικό. Και δεν περιορίζεται στο στενό δημόσιο, αλλά επεκτείνεται στους δήμους και σε κάθε μορφή προστατευμένης εργασιακής απασχόλησης. Όταν, τέλος, η προστασία εκτείνεται σε άδηλα και εγκληματικά «εισοδήματα», ευκαιρίες που μόνον η διαχείριση κρατικής εξουσίας προσφέρει, τότε η διαφορά συνιστά την κυρίαρχη μορφή κοινωνικής αδικίας στην χώρα μας.
Η κατάσταση είναι το αποτέλεσμα μιας ιστορικής υπερσυγκέντρωσης σχέσεων πελατείας μεταξύ ψηφοφόρων, συνδικαλιστών, πολιτικών και κομμάτων. Δημιουργία νέων γενεών εξαρτημένων συμβασιούχων, που κάποτε θα γίνουν μόνιμοι όμως ήδη απολαμβάνουν τα «προνόμια» ενώ κοστίζουν εξωφρενικά στο δημόσιο (π.χ. ΕΡΤ). Υπερπληθυσμός αποκεντρωμένων ή νέων υπηρεσιών, που καλύπτουν την ανεπάρκεια των παλαιών (π.χ. ΚΕΠ). Αποστροφή στις τεχνολογίες, ακόμη και όταν εισπράττονται ειδικά επιδόματα (π.χ. υπηρεσίες υπουργείου Οικονομικών). Σαμποτάρισμα νέων επενδύσεων αν δεν «προπληρωθεί» η συνέχεια των παλαιών εργασιακών σχέσεων (π.χ. άρνηση οδηγών να πωλήσουν εισιτήρια). Όλα τούτα και πολλά άλλα ακόμη, καθιστούν τον ευρύτερο δημόσιο τομέα τον μεγαλύτερο διαφθορέα συνειδήσεων, ικανοτήτων και, τελικά, πολύτιμων πόρων. Ποιός θα ασχοληθεί με αυτά κ. Αλογοσκούφη;
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
Tags: ΔΕΚΟ
