Συγκρούσεις τραπεζών

23Μάι08

Δηλαδή, αν η Εθνική Τράπεζα προσήρχετο στο τραπέζι των διαπραγματεύσεων με την Ομοσπονδία Τραπεζοϋπαλλήλων τι περισσότερο θα έπαιρναν οι υπάλληλοί της από το (ήδη υπερβολικό) +8% που τους βγαίνει από όσα «μονομερώς» έδωσε η διοίκηση της Τράπεζας. Μια από τις μεγαλύτερες πληγές του ελληνικού συνδικαλισμού είναι το καπέλωμα των πολλών από τους λίγους. Επιπλέον, οι λίγοι αυτοί – κατά κανόνα – ελέγχονται. Κάποτε, προδικτατορικά αλλά και με τη μεταπολίτευση (ένα από τα μεγαλύτερα λάθη του Κ. Καραμανλή) η κυβέρνηση έπρεπε να ελέγχει τη διοίκηση των μεγάλων σωματείων και το έκανε σχεδόν ξεδιάντροπα. Η πρώτη κυβέρνηση Παπανδρέου εκσυγχρόνισε το τοπίο, έφερε το νόμο κοντύτερα στην ευρωπαϊκή πραγματικότητα και, μετά, μετέτρεψαν τα μεγάλα συνδικάτα σε κομματικά πρακτορεία.

Η συνδιαχείριση των «κοινωνικοποιημένων» (sic!) επιχειρήσεων αποτέλεσε μια από τις μεγαλύτερες οικονομικές και κοινωνικές πληγές της δεκαετίας του ’80. ΟΤΟΕ, ΓΕΝΟΠ-ΔΕΗ, ΟΜΕ-ΟΤΕ και παρεμφερή αντρώθηκαν αυτή την περίοδο. Μαζί τους η συνδικαλιστική κάστα. Με τις προνομιάρες τους, την πολιτική τους «προοπτική» (μετρήστε πόσοι πρώην των ανωτέρω θα λαμβάνουν διπλή σύνταξη, ως τραπεζικοί κ.λπ. και βουλευτές μαζί…) και, κυρίως, το τηλε-παράθυρό τους, τις κομματικές συνάξεις και τα ρουσφετάκια τους στις διοικήσεις.

Η κίνηση της Εθνικής και όσων τραπεζών σέβονται τη διαχειριστική τους αυτονομία, επιτρέπει στον συνδικαλισμό να κάνει ένα πελώριο βήμα προς τα εμπρός: να φέρουν τα επιχειρησιακά σωματεία στην πρώτη γραμμή του γνήσιου, ακηδεμόνευτου και λειτουργικού εργασιακού συνδικαλισμού. Πράγματι, αν το σωματείο της Εθνικής έπαιρνε την πρόσκληση που τους είχε απευθύνει ο διοικητής της τράπεζας στην πρόσφατη γενική συνέλευση, μπορεί το όφελος των υπαλλήλων να ήταν μεγαλύτερο. Ούτε κανείς τους είπε να τα βρουν σώνει και καλά! Αν ρωτήσουν τους συναδέλφους τους στα άλλα κράτη της ευρωζώνης (με τα οποία πρέπει να αρχίσουμε να συγκρινόμαστε), θα τους εξηγήσουν.

Η κλαδική σύμβαση μπορεί να χρησιμεύει για τη ρύθμιση εργασιακών θεμάτων με τους γενικούς κανόνες λειτουργίας, δεν υπηρετεί όμως τις επιχειρήσεις. Ιδιαίτερα τις μεγάλες και όσες είναι εκτεθειμένες σε έντονο ανταγωνισμό. Τι έννοια έχει να κάθονται οι εκπρόσωποι των τραπεζών δίπλα-δίπλα, υποκρινόμενοι ότι συμφωνούν σε ένα από τα κύρια χαρακτηριστικά του μεταξύ των ανταγωνισμού και από την άλλη να τρώγονται αγρίως στην τραπεζική αγορά; Πώς θα πάρουν (ή ό,τι άλλο πρέπει να πράξουν) οι συνδικαλιστές μιας επιχείρησης το παραπάνω προϊόν που πέτυχαν οι εργαζόμενοι επειδή πήγε καλύτερα η δική «τους» μονάδα παραγωγής;

Η επιμονή Αράπογλου θα μπορούσε να αποτελεί σημείο αναφοράς στην υποτιθέμενη κυβερνητική βούληση μεταρρυθμίσεων, όπως η επιμονή Βουρλούμη άλλαξε το καθεστώς πρόσληψης στον ΟΤΕ. Η υπουργός Απασχόλησης Φ. Πετραλιά έχασε την ευκαιρία να δώσει την ώθηση αυτή και υπενθύμισε με τον χειρότερο τρόπο τι σημαίνει κρατικός παρεμβατισμός στην επιχειρηματική ζωή. Καταπάτησε την υπόσχεση μη ανάμειξης, που είχε προσφέρει η κυβέρνηση, χωρίς ένα τηλέφωνο! Μάλλον λυπήθηκε τον κ. Κούκο!

Filed under: Οικονομικά, Πολιτική   |  
Tags: Εθνική Τράπεζα, Πετραλιά