Εργολάβοι παντού

12Ιουν08

Τι έγινε με τα κλειστά επαγγέλματα; Τι θα γίνει με τις κρατήσεις υπέρ τρίτων; Πώς προχωρά η ενοποίηση των ασφαλιστικών ταμείων; Πότε θα βρίσκουν θέση όλα τα παιδιά, όλων των φορολογουμένων στους παιδικούς σταθμούς; Πότε θα ζήσουν οι νέοι ένα εκπαιδευτικό σύστημα που θα τους επιτρέψει να κάνουν σχέδια, άλλα από το διορισμό τους στο δημόσιο; Πότε θα μάθουμε το πραγματικό κόστος τόσο πολλών μικρότερων και πολύ μεγάλων δημοσίων επιχειρήσεων; Πότε θα συντάξουν ισολογισμό κεφαλαίων οι άρχοντες της τοπικής αυτοδιοίκησης, τον οποίο θα μπορούν να «ελέγξουν» οι δημότες στο διαδίκτυο;

Παρόμοια ερωτήματα μπορεί κανείς να παραθέσει ατελείωτα. Προφανώς όχι μόνον στην Ελλάδα. Μόνον όμως στην χώρα μας μπορεί να βάλει κανείς τα ίδια ερωτήματα και να πάρει τις ίδιες ερωτήσεις. Εδώ και τουλάχιστον είκοσι χρόνια. Θα συμφωνήσετε πως άλλο είναι να συζητούμε πως θα βελτιώσουμε αυτό που φτιάξαμε πριν πολύν καιρό και εντελώς διαφορετικό να προσπαθούμε απλώς να βάλουμε στο τραπέζι τα ίδια παλαιά προβλήματα της κοινωνίας. Επειδή ολοένα και περισσότεροι αναφέρονται στο άγος της ακρίβειας, κάποιος πρέπει να θυμίσει – και σ’ αυτούς – ότι η πραγματική ακρίβεια περιλαμβάνει το κόστος της κακής διοίκησης, των υπερβολικών και καθόλου ανταποδοτικών τελών, των τεράστιων προμηθειών, των τσαμπατζήδων του κράτους, των απύθμενων κερδών ελαχίστων.

Παράδειγμα τα κλειστά επαγγέλματα. Μάλλον δεν θα θυμάται κανείς από την ομάδα Καραμανλή όσα έλεγαν πριν μερικά χρόνια. Φαίνεται ότι το τέλος των ιδεών, απόψεων, δημιουργικών προσεγγίσεων βρίσκεται ένα βήμα από την υπουργική καρέκλα. Πριν δύο χρόνια «τρομάξαμε» με την Ολυμπιακή. Σε κάθε ατύχημα ανακαλύπτουμε πόσο πίσω έχουν μείνει τα έργα, για παράδειγμα, του ΟΣΕ, πόσο τεράστια ελλείμματα έχει, με τα οποία φορτώνει τον φορολογούμενο. Αλήθεια: πόσο πληρώνεται ένας μηχανοδηγός ή ελεγκτής που κάνει το «ανθρώπινο λάθος», το οποίο μάλιστα κοστίζει απίθανα ποσά; Μέχρι πότε θα πουλάμε κομμάτια της Ελλάδας για να συντηρούμε το κράτος και τους εκλεκτούς του.

Μεταξύ αυτών και οι κατασκευαστές «έργων». Αν και οι τρύπες της Αθήνας δεν είναι καινούργιο έργο, είναι εξαιρετική δουλειά για τις νέες συμμαχίες μεταξύ ξένων και Ελλήνων εργολάβων. Τόσο ξαφνικό ήταν που δεν πρόλαβε το ΥΠΕΧΩΔΕ να συζητήσει με τους ενδιαφερόμενους, και πρώτα τους δύσμοιρους κατοίκους της πόλης, έστω και μέσω των δημάρχων. Κυρίως όμως των επιστημόνων. Δε βαριέστε: ο υπουργός «Έργων» κ. Σουφλιάς ξέρει καλύτερα. Όσο καλά γνωρίζουν και οι εργολάβοι. Σκεφτείτε ότι όλα αυτά σημαίνουν πρόσθετα διόδια. Ένας ατελείωτος πακτωλός καθημερινών εισπράξεων. Όπως τότε με το «Ξυστό». Ένας πίνακας με τα έργα που «τρέχει», αυτή την εποχή, κάθε μεγάλος «κατασκευαστής» θα ήταν αποκαλυπτικός. Κρίμα που ο πρωθυπουργός εμμένει σ’ αυτή την παράδοξη αγαθή εμπιστοσύνη προς τον πρώην κομματικό του αντίπαλο. Σχεδόν παράδοξο. Σε βαθμό μάλιστα που ολοένα και περισσότεροι φίλοι του, θορυβούνται.

Filed under: Πολιτική   |  Leave a Comment
Tags: Κλειστά επαγγέλματα