Ποιόν στεγάζει το Πασοκ;

20Ιούν08

Κάθε κόμμα χρειάζεται τους «σοφούς» του. Για τον νεότερο ηγέτη βεβαίως, η παρουσία τους αλλά και η όλο νόημα απουσία τους. Τα όσα λένε αλλά και οι σιωπές τους. Οι εκλεκτικές τους συγγένειες, κυρίως όμως η εμμονή τους στην υπεράσπιση του έργου «τους». Όλα τούτα γίνονται κάποτε ανυπόφορα. Ο Γιώργος Παπανδρέου και ο Κώστας Σημίτης δεν θα μπορούσαν να διαφέρουν ως προς αυτά. Η στάση όμως, χαρακτηριστική, του κ. Σημίτη την ημέρα που ο κ. Παπανδρέου αμφισβητούμενος πρόεδρος ζητεί την, έστω και προσωρινή, εμπιστοσύνη της κοινοβουλευτικής «του» ομάδας ήταν τόσο χαρακτηριστική, που κανείς – προφανώς όχι οι Παπανδρέου – δεν θα είχε ξεχάσει.

Τα δύο χέρια μισοχωμένα στο ψιλοκάβαλο παντελόνι συνόδευσαν άριστα τη φράση που διοχέτευσε αυτήκοος μάρτυρας: «Αν επιμείνει, μαζευόμαστε το απόγευμα και τον αλλάζουμε». Ο Γιώργος Π. είχε την πολιτική υποχρέωση να επιστρέψει στον Κώστα Σ. όχι απλώς την κακία, αλλά το πολιτικό μήνυμα ως προς το καθεστώς ιδιοκτησίας του κόμματος. Άλλωστε, στο ΠΑΣΟΚ, χρειάζονται μια ειλικρινή συζήτηση για τα όρια ανοχής ή τα όρια ιδιοκτησίας. Μόνον που, προηγουμένως, πρέπει να έχουν συμφωνήσει για τι θέμα θα μιλήσουν: για το κίνημα, το κόμμα ή τον πολιτικό χώρο;

Ο κ. Σημίτης δεν εξήγησε ποτέ επαρκώς πως (και κατά πόσο) συνδέεται η ειλικρινέστατη ιδεολογική του συγγένεια με το έργο του μεταρρυθμιστή πρωθυπουργού της δεκαετίας του ‘20, με το έργο του ανατροπέα Ανδρέα Παπανδρέου. Ο «Παπαναστασίου» θα φρόντιζε για τη θεσμική ανόρθωση και προστασία της κοινωνίας, αλλά δεν θα έστεκε ούτε στιγμή στο ΠΑΣΟΚ, ενώ θα αισθανόταν καλά σε μια Νέα Δημοκρατία που θα χώραγε και τον Στέφανο Μάνο. Ο «Ανδρέας» θα χαιρόταν πολύ να έχει πολλούς μικρούς Τσίπρηδες, τους οποίους ήξερε να χειρίζεται πολύ καλά ως μήντια πάρτνερς για τον (απο)προσανατολισμό της κοινωνίας.

Αυτό που λείπει από το ΠΑΣΟΚ είναι η διαφάνεια, ο ανοικτός διάλογος ακόμη και ο σκληρός καυγάς. Ας τον εκμεταλλευτούν τα αιμοβόρα μήντια. Γιατί πιστεύω πως ο επιβεβαιωμένος κληρονόμος και αρχηγός ειλικρινώς τον θέλει. Όμως, ο άξιος λόγου διάλογος ενέχει αμφισβήτηση και αυτή την είχε διαγράψει ο «πατέρας». Τα περί ανοχής Ανδρέα στο Σημίτη είναι ανοησίες. Ας ρωτήσουν τον πρώην πρωθυπουργό, ποιες αναμνήσεις έχει για τον τρόπο που τον άδειασε ο πρώην-πρώην το 1987. Το «επεισόδιο» εκείνο δεν συζητήθηκε ποτέ. Ούτε οι λόγοι της «παραίτησης» Σημίτη από το Βιομηχανίας.

Στο ΠΑΣΟΚ υπάρχουν πολλοί ανοικτοί λογαριασμοί. Πολλές κρυφές κουβέντες. Πολλοί καυγάδες που δεν έγιναν. Πολλές πικρίες που δεν γιατρεύτηκαν. Αν τουλάχιστον έφευγε μια ολόκληρη γενιά, ίσως να μπορούσαν να σηκώσουν ξανά σημαία στο κοντέρ. Αν επιμείνουν να συστεγάζονται, τότε ο μεν Σημίτης δεν πρέπει να μιλά, ενώ ο Γιώργος πρέπει να δεχτεί ότι πράγματι πρώην πρόεδρο του κόμματος (και όχι τόσο πρωθυπουργό) δεν τον διαγράφεις, ειδικά από εκεί που τον κάθισε η λαϊκή ψήφος.

Filed under: Πολιτική   |  
Tags: Σημίτης