Ευθύνη για το νερό

22Ιούν08

Οι πολιτικοί, όχι μόνον αυτοί των Αθηνών αλλά και όσοι δραστηριοποιούνται στον κοντινό μας Δήμο, έχουν πρωτεύουσα ευθύνη για την απόκρυψη και, τελικώς, τη σκανδαλώδη καταστροφή. Το παράδειγμα της τραγικής διαχείρισης του νερού, ειδικά εφέτος, είναι χαρακτηριστικό. Κανείς δεν δείχνει να ανησυχεί ιδιαίτερα για το πρόβλημα. Σπέρνουμε παντού δρόμους και χωροθετούμε επεκτατικά νέες δραστηριότητες κατανάλωσης, ιδιαίτερα στον τουρισμό, σεβόμαστε την προστασία της κοινής περιουσίας που είναι το περιβάλλον μόνον όταν ακουμπά στην κατοικία ή στον εκμεταλλεύσιμο για οικιστική ανάπτυξη πρώην γεωργικό κλήρο. Η γεωργία εμφανίζεται μοναδική υπεύθυνη για κάτι που ανήκει σε όλους.

Η ελληνική γεωργία καταναλώνει το 90% του συνόλου του χρησιμοποιούμενου υδατικού δυναμικού. Αύξησε την κατανάλωσή της κατά 30% μεταξύ 1985 και 2001, ο υψηλότερος ρυθμός αύξησης μεταξύ όλων των χωρών του ΟΟΣΑ. Μόνον το 2% της τεράστιας επιδότησης πηγαίνει σε αγρο-περιβαλλοντικά μέτρα, το μισό για τη μείωση της νιτρορύπανσης, δηλαδή της προστασίας των υπόγειων υδάτων. Ανεπαρκέστατη προστασία για την επεκτατική και ανεξέλεγκτη ανάλωση ενός εθνικού παραγωγικού πόρου. Σε ορισμένες περιοχές, όπως η Κρήτη, αναφέρεται ότι μέχρι και 50% του νερού των αρδεύσεων χάνεται σε διαρροές και εξάτμιση. Άλλη έρευνα έδειξε ότι επιδοτημένα συστήματα ποτίσματος με σταγόνα δεν χρησιμοποιούνται, ιδιόκτητα πηγάδια και γεωτρήσεις συνδέονται με χαμηλές στρεμματικές αποδόσεις. Στην Αργολίδα έχει μπει θαλάσσιο νερό στον υδροφόρο ορίζοντα.

Αν δεν κάνουμε κάτι, το 60% του συνόλου των εθνικών γαιών θα μετατραπεί σε έρημο όχι αργότερα από το 2015. Κάπου υπάρχει ένα εθνικό σχέδιο για να περιορίσουμε την ερημοποίηση στο 35%. Την ίδια στιγμή, η διάβρωση από το νερό και τον αέρα απειλεί το 20% της ορεινής και νησιωτικής γης, αφού η γη έχει εγκαταλειφθεί με την ελπίδα να πωληθεί προς ανοικοδόμηση. Η αλμυρότητα των πηγαδιών σε παράκτια πηγάδια αυξήθηκε λόγω υπεράντλησης συχνά για δήθεν γεωργική πλην όμως τουριστική ή παραθεριστική χρήση. Την ίδια στιγμή, οι αγρότες δεν πληρώνουν για το νερό, έχουν ελεύθερη πρόσβαση σε αρτεσιανά φρέατα, εξαιρούνται από το ΦΠΑ πετρελαίου για την ανεξέλεγκτη άντληση με κόστος 52 εκατ. ευρώ ετησίως. Ο αγροτικός τομέας ευθύνεται για την τεράστια υποβάθμιση του νερού στα ποτάμια και τις λίμνες λόγω παρασιτοκτόνων και λιπασμάτων, κάποτε περισσότερο κι από τα βιομηχανικά ή αστικά λύματα.

Ο αγροτικός τομέας έχει την υποχρέωση να αντιληφθεί ότι το νερό είναι μια εθνική περιουσία και οφείλει να τη διαχειριστεί με ανάλογη ευθύνη. Η ανάδειξη των δυνατοτήτων του τουρισμού και η αστική εκμετάλλευση των γεωργικών γαιών, απαιτεί μια υπεύθυνη γεωργία. Μέχρι στιγμής, δεν την έχουμε. Το αποδεικνύει ο τρόπος που διαχειριζόμαστε την τεράστια ρευστή υδάτινη περιουσία μας. Η γεωργία δεν μπορεί μόνη της να σηκώσει τέτοια ευθύνη.

Filed under: Οικονομικά, Πολιτική   |  
Tags: Γεωργία, Νερό