Επιτόκια ορθώς υψηλά

06Ιούλ08

Η πρώτη αντίδραση μετά κάθε αύξηση του βασικού επιτοκίου του ευρώ, αφορά στο πόσο χειρότερα γίνονται τα πράγματα επειδή οι δανειολήπτες θα επωμιστούν μεγαλύτερο βάρος. Η σκέψη είναι σωστή, όμως η αντίδραση είναι άνιση, αφού υπάρχουν και οι καταθέτε. Άδικη, αφού το επιτόκιο παραμένει το ισχυρό όπλο για την καταπολέμηση του πληθωρισμού. Και ατελής, αφού δεν σκεπτόμαστε το τεράστιο βάρος που προστίθεται σε όλους τους φορολογούμενους για να πληρωθούν οι τόκοι του δημόσιου χρέους. Θα μπορούσα μάλιστα να προσθέσω την προστατευτική ασπίδα που προσφέρει το ισχυρότερο ευρώ, αλλά καλύτερα να μείνουμε μέσα στο σύστημα της ευρωζώνης.

Είναι καιρός να μάθουμε καλύτερα το απλό μάθημα όσων συνυπάρχουν σε μια ενιαία νομισματική ζώνη. Ένα νόμισμα σημαίνει ένα επιτόκιο. Δύσκολο να χωρέσουμε όλοι το ίδιο άνετα, όπως συμβαίνει και με τα ρούχα όταν ισχύει το «one size fits all». Αν η Τράπεζα Ελλάδος είχε την αυτονομία να ρυθμίσει ένα επιτόκιο μόνον για την ελληνική αγορά, θα το είχε ήδη πάει κάπου μεταξύ 8% με 10%. Όχι μόνον γιατί ο «δικός μας» πληθωρισμός είναι έπιασε το 5%. Αλλά και γιατί η άνοδος των πραγματικών αμοιβών επιχειρήσεων (αλλά) και εργαζομένων παραμένει πολύ ισχυρή, που σημαίνει περαιτέρω ενίσχυση των πληθωριστικών πιέσεων. Αντιθέτως, ακόμη και στο 4,25% το ευρωεπιτόκιο παραμένει αρνητικό στην Ελλάδα. Για όσο καιρό μισθοί και (χειρότερα ακόμη) κέρδη θα συνεχίσουν να προσαρμόζονται τόσο εύκολα και (επομένως) γρήγορα στις αυξήσεις των τιμών, ο πληθωρισμός θα διατηρεί αρνητική ορμή. Επιπλέον, το κράτος εμφανίζει δυσκολίες να μαζέψει τα έσοδά του, που σημαίνει ότι το δημόσιο έλλειμμα θα μεγαλώσει, ενισχύοντας με τη σειρά του τις πληθωριστικές πιέσεις.

Μπορεί να έχουν γίνει πολλές συζητήσεις, κατά βάση όμως, όλοι συμφωνούν πως όταν μια μεγάλη ποσότητα χρήματος κυνηγά έναν περιορισμένο όγκο εμπορευμάτων, οι τιμές μόνον προς τα πάνω θα πάνε. Χειρότερα ακόμη, στην Ελλάδα λειτουργεί μια σατανική συμφωνία διευκόλυνσης των πλέον πονηρών εμπόρων, με τα μήντια να δικαιολογούν στα μάτια των καταναλωτών το μοιραίο γδύσιμό τους αφού όταν «όλα ανεβαίνουν» είναι μάταιο να προσπαθείς «μόνος σου» για μια καλύτερη συμφωνία. Επιπλέον, η ευκολία με την οποία, όσες ελληνικές τράπεζες δεν έχουν αρκετούς καταθέτες, «εισάγουν» κεφάλαια, προφανώς με αυξημένο κόστος, υπόσχεται ότι θα συνεχιστεί ανενόχλητη η τροφοδοσία της πληθωριστικής αλυσίδας.

Δυστυχώς όσοι ανέμελα καταναλώνουν (και δεν είναι όλοι όσοι δανείζονται), παραμένουν κυρίαρχοι στο πολιτικό παιχνίδι. Ακόμη και σήμερα ο ρυθμός αύξησης των 97 δις δανείων παραμένει στο 21%, ευτυχώς πάντως κάτω από το 32% του 2005. Η αύξηση του ευρωεπιτοκίου είναι το μόνο όπλο αντίστασης όσων πιστεύουν ότι πρέπει να διαχειρίζεσαι ορθολογικά τα οικονομικά σου, απέναντι σε όσους κερδίζουν από τον πληθωρισμό και κατά πρώτον των καταθετών που, παρόλες τις δυσκολίες, έχουν στη διάθεσή τους 210 δις ευρώ!

Filed under: Οικονομικά, Πολιτική   |  
Tags: Επιτόκια