Κόστος ευρωσκεπτικισμού
Πριν τρία χρόνια, ένα από τα πολύ καλά κέντρα μελετών ευρωπαϊκών θεμάτων, είχε δημοσιεύσει μελέτη με το ερώτημα “Will the eurozone crack?” (“Θα διαλυθεί η ευρωζώνη”). Χαρακτηρίσθηκε «ευρωσκεπτικιστική» και αφέθηκε στα αζήτητα. Όμως, τον τελευταίο καιρό, ολοένα και περισσότεροι αναλυτές θέτουν το ίδιο ερώτημα. Μια καθόλου θεωρητική συζήτηση, στην οποία πρωταγωνιστής είναι η χώρα μας, στο ρόλο του «αδύναμου κρίκου». Άρθρα που περιγράφουν τον κίνδυνο δημοσιεύτηκαν σε Financial Times, Le Monde, Handelsblatt, Die Zeit, Telegraph. Αναπράγονται παντού στο internet και η “μόδα” θα συνεχιστεί. Δυστυχώς, δεν διαθέτουμε, ως χώρα, φορείς ικανούς να παρέμβουν στη διεθνή αυτή συζήτηση. Η απομάκρυνση του αρχιτέκτονα της οικονομικής πολιτικής των τελευταίων ετών, δημιούργησε κενό επιχειρημάτων και ενίσχυσε ανησυχίες για αποκαλύψεις.
Ένας πρώην πρωθυπουργός διακονεί την πεποίθηση όλα θα δυσκολέψουν και η Ελλάδα ίσως χρειαστεί να αποτραβηχτεί από την ευρωζώνη. Ούτε η αξιωματική αντιπολίτευση δεν έχει τοποθετηθεί δεσμευτικά απέναντι σε παρόμοια εκτροπή.
Ευτυχώς, υποστήριξη στην ενότητα της ευρωζώνης και στην ικανότητα της Ελλάδας να διατηρήσει τη θέση της, ήρθε από τον πρόεδρο της ευρωομάδας (Juncker), τον αρμόδιο επίτροπο (Almunia), τον πρόεδρο της ευρωτράπεζας (Trichet), αλλά και από ορισμένους σημαντικότατους επενδυτικούς οίκους (Blackrock, Fidelity, Merill Lynch). Αυτό δεν σημαίνει ότι όσοι δυσπιστούν θα ξεχάσουν το θέμα και θα αγνοήσουν τα επιχειρήματα που λογικά ακούγονται για την ικανότητα της νομισματικής ζώνης του ευρώ να αντιμετωπίσει αποτελεσματικά όσο και συλλογικά την παρούσα κρίση. Γιατί είναι αλήθεια και η ιστορία συμφωνεί, πως οι νομισματικές ζώνες συχνά ξηλώνονται, άλλοτε για να μανταριστούν σύντομα κι άλλοτε για να διαλυθούν οριστικά.
Υπάρχουν δύο στοιχεία που κρατούν ενωμένα τα τμήματα μιας νομισματικής ζώνης, τα οποία μάλιστα διατηρούν αυτοκέφαλη δημοσιονομική πολιτική, ελεύθερη εσωτερική διαπραγμάτευση αμοιβών, άρα και “εθνική” επιχειρηματική κερδοφορία. Το κύριο είναι η σχετική ανταγωνιστικότητα μεταξύ των κρατών μελών. Το εξίσου σημαντικό είναι το αξιόχρεο των τίτλων χρέους που εκδίδουν κράτος, τραπεζικοί οργανισμοί και σημαντικές επιχειρήσεις. Ανισα επίπεδα ανταγωνιστικότητας δημιουργούν μεγαλύτερα προβλήματα όταν περιορίζεται η ανάπτυξη, ενώ συντηρούνται υψηλά υπόλοιπα δημόσιου χρέους. Πράγματι, απέναντι σε μια ραγδαία μείωση της αγοραστικής δύναμης του διαθέσιμου εισοδήματος, με αύξηση της ανεργίας και σημαντικά θετικά επιτόκια, πόσο διατεθειμένοι θα είναι οι Έλληνες να συνεχίσουν τη διαδρομή μέσα στην ευρωζώνη; Η αδυναμία των πολιτών να θέλγονται στον λαϊκισμό, η απουσία πειστικών μέτρων πολιτικής από την κυβέρνηση και η σιγή των πολιτικών δυνάμεων ενισχύουν τους ευρωσκεπτικιστές και αντικειμενικά ανεβάζουν το καπέλο στα επιτόκια που πληρώνει το Ελληνικό κράτος.
Filed under: Αλλού!, Οικονομικά, Πολιτική | Leave a Comment
