Κράτος όπως …φυλακή
Προφανώς πρέπει να λειτουργούν καλά οι φυλακές. Όμως απόδειξη της καλής λειτουργίας τους δεν είναι ότι κανείς δεν το …σκάει! Ούτε ότι όποιος επιχειρήσει να αποδράσει θα τον «φάνει λάχανο» οι ράμπο φύλακες με τις τρομερές εξειδικεύσεις. Αλλά ότι εντός των τειχών, υπηρετείται το πνεύμα της δικαιοσύνης και του ανάλογου στοιχειώδους ανθρωπίνου δικαιώματος, δηλαδή συνετίζονται οι καταδικασμένοι και αποδίδονται καλύτεροι στην κοινωνία. Αν, όσο διαβάζατε την προηγούμενη φράση, γελούσατε σε βάρος μου για την τρομακτική αφέλειά μου, κακώς γιατί εγώ μιλώ σοβαρά κι εσείς απλώς κουνάτε το κεφάλι σας με νόημα όσο παρακολουθείτε τις γνωστές εισαγγελίστικες ανοησίες που παρελαύνουν ατελείωτα στις οθονούλες ή σε εμβριθείς αναλύσεις που όλες καταλήγουν με λυγμό μονωδία στο κλασικό πλέον «εάλω το κράτος».
Προφανώς επίσης οι φυλακές λειτουργούν το ίδιο με όλο το άλλο κράτος. Και πολύ χειρότερα. Γιατί τις γεμίζουμε καταδίκους, προφυλακισμένους, για σημαντικό λόγο και πολύ πιο ασήμαντους. Γιατί τις έχουμε σχεδιάσει για μια διαφορετική κοινωνία από αυτήν μέσα στην οποία ζούμε. Και, κυρίως, γιατί τις λειτουργούν φύλακες δημόσιοι υπάλληλοι που νοιώθουν πως μοιάζουν να κινούνται μεταξύ του νόμου και του παρανόμου, κολλημένοι κι αυτοί στο βούρκο, τη διαφθορά και την αδιαφορία των αριστοκρατών συναδέλφων «τους» στα γραφεία ή των «ελεύθερων», στους δρόμους, αστυνομικών. Μια φάρα επαγγελματιών, που γεννούν πραίτωρες, παγαπόντηδες, που μεγαλοπιάνονται με τους μεγαλοδικηγόρους των τροφίμων, ενδιαιτώμενοι και αυτοί στο ίδιο ίδρυμα, πένητες αυτοί μπροστά στα πολλά λεφτά του εγκλήματος. Ποιός αλήθεια (κάνει πως…) δεν γνωρίζει ότι ένας καλός δικηγόρος δεν χρειάζεται για να σε γλιτώσει από τα νύχια του εισαγγελέα, αλλά για να φροντίσει τις ανέσεις που χρειάζεται κάθε επώνυμος κακοποιός όταν θα περάσει τη μεγάλη πόρτα της δεύτερης κατοικίας του.
Ότι το κράτος δεν είναι επαρκές, δεν χρειαζόμασταν καμία θεαματική απόδραση ή φανταστική καταδίωξη για να το εμπεδώσουμε. Η φτώχεια, προφανώς στο μπερδεμένο και τεμπέλικο μυαλό όσων πρέπει κάθε βράδυ στις 8 να λένε πολλά για να καλύψου το πόσο λίγη είναι η τηλεόραση που σερβίρουν, καταλήγει στην ίδια πάντοτε, πολύ γνωστή επιχειρηματολογία. Φταίνε οι πολιτικοί. Κανείς όμως δεν διαφωνεί. Φταίνε όχι γιατί δεν ήσαν εκεί να ρίξουν αυτοί στο φυγά και το συνεργάτη του (ή, μήπως, και σε όσους τους χειροκροτούσαν;) αλλά γιατί αποδέχονται ότι η μοίρα της διοίκησης είναι να τραβιέται μεταξύ διαφθοράς και ανικανότητας.
Κάποτε πρέπει να πάρουμε απόφαση πως αν θέλουμε να έχουμε ένα κράτος αντίστοιχο των υψηλών απαιτήσεών μας, ώστε όλα να λειτουργούν «ρολόι» και ο νόμος να εφαρμόζεται με ακρίβεια παρωνυχίδας τότε θα πρέπει να είμαστε έτοιμοι και να πληρώσουμε όσο αυτό κοστίζει και να κάνουμε όσους σπαταλούν το χρήμα μας να το πληρώσουν πανάκριβα. Αντιθέτως, θέλουμε το τέλειο τζάμπα κράτος και σπεύδουμε να υπερασπιστούμε τον καημένο υπάλληλο ρίχνοντας το ανάθεμα στους πολιτικούς. Μήπως γιατί γνωρίζουμε ότι η περίφημη πολιτική ευθύνη τελικώς θα χαθεί και εμείς θα εμπιστευθούμε και πάλι τους ίδιους (ή τους κλώνους τους) απλώς για να ξεσκάμε μπροστά στη μικρή οθόνη λέγοντας πόσο καλά θα το κάναμε εμείς στη θέση τους! Ποιών; Μήπως, των εγκλείστων;
Γιατί, δεν το έχουν σε τίποτε οι «σχολιαστές», να κάνουν χώρο και για εμάς, στις φυλακές «τους». Όσο όμως πληθαίνουν οι «μέσα», οι ελευθερίες περιορίζονται, οι φρουροί των νόμων φυγοπονούν και η καλοπέρασή μας γεννά περισσότερους και αδικημένους και παραβάτες. Αν δείτε στην πλευρά των έξυπνων κρατών, θα προσέξετε ότι το σκανε το ίδιο συχνά και το ίδιο θεαματικά, ίσως και περισσότερο. Ούτε οι κάτοικοι, ούτε τα μήντια κρώζουν ως να επήλθε το μοιραίο για το έθνος. Ίσως μάλιστα να το διασκεδάζουν και λίγο. Άλλωστε, μήπως των φυλακών τα κάγκελα δεν χρειάζεται να είναι τόσο αλύγιστα;
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
