Τιμές, μισθοί και ανεργία
Μόλις τις προάλλες, ο πρόεδρος του Συνδέσμου Βιομηχανιών παρατήρησε ότι το ποσοστό κατά το οποίο προσαρμόστηκαν εφέτος οι αμοιβές επιβαρύνει το κόστος των επιχειρήσεων σε βαθμό που να δημιουργούνται πολύ σημαντικά προβλήματα, ιδιαίτερα σε όσες αντιμετωπίζουν ήδη δυσκολίες. Έχει δίκαιο. Μόνον που όφειλε να το έχει σκεφτεί καλύτερα όταν υπέγραψε, μαζί με τους άλλους εκπροσώπους της εργοδοσίας, την τρέχουσα, διετή, Εθνική Συλλογική Σύμβαση Εργασίας (ΕΣΣΕ). Στην άλλη πλευρά, η κομματική πλειοψηφία των συνδικαλιστών της Γενικής Συνομοσπονδίας Εργατών Ελλάδας (ΓΣΕΕ), είναι διπλά ευχαριστημένη. Η κριτική που είχε δεχθεί τότε, όταν ο πληθωρισμός όδευε προς το 5%, μετατράπηκε τώρα σε γενναιόδωρη εξασφάλιση. Δυστυχώς μόνον για όσους έχουν (ακόμη) δουλειά.
Τα πράγματα ανατράπηκαν λίγο αργότερα. Η κρίση που ήδη έτρεχε στην Αμερική, που ήδη ταλαιπωρούσε την Ευρώπη και την αναπτυσσόμενη Ασία και Λατινική Αμερική, έγινε όσο χειρότερη μπορούσε να γίνει. Οι υψηλές τιμές πρώτων υλών άρχισαν να υποχωρούν, τα ακίνητα στις Ηνωμένες Πολιτείες κατάρρευσαν και οι ομολογιακές αξίες ακολούθησαν. Οι κεντρικές τράπεζες παγιδεύτηκαν μεταξύ πληθωρισμού και απαξίας στην αγορά τίτλων. Όλα τούτα γινόντουσαν αλλού! Κανείς στην Ελλάδα, από την κυβέρνηση μέχρι τα συνδικάτα εργαζομένων και εργοδοτών, δεν φάνηκε να δίνει ιδιαίτερη σημασία. Μέχρις ότου όλοι οι δείκτες «τρελάθηκαν» και άλλαξαν απότομα κατεύθυνση. Οι πωλήσεις ακινήτων και οι άδειες οικοδομής έπεσαν. Η δραστηριότητα στη βιομηχανία υποχωρεί βήμα προς βήμα. Η αγροτική παραγωγή υποχώρησε κι άλλο και τώρα συμμετέχει μόλις στο 3,3% της προστιθέμενης αξίας, έναντι 6,6%, το διπλάσιο, το 2000. Οι καταναλωτές έχασαν την αυτοπεποίθησή τους.
Το Μάρτιο είχαμε μια ακόμη μείωση το πληθωρισμού του, στο καταπληκτικό επίπεδο του 1,3%! Βεβαίως, αυτή είναι η μισή αλήθεια, αφού ο «πυρήνας» του – όπου εξαιρούνται τα ευμετάβλητα πετρέλαια και νωπά – βρίσκεται σταθερά στο 3,1%. Έτσι, ενώ όλες οι χώρες απολαμβάνουν (μέχρι βαθμού επικίνδυνου αποπληθωρισμού) χαμηλές τιμές, που στηρίζουν το εισόδημα και επομένως τη λαϊκή κατανάλωση, όσο κι αν ανησυχούν τις επιχειρήσεις που βλέπουν τα περιθώρια κέρδους των να εξαφανίζονται. Στην Ελλάδα όλα γίνονται ανάποδα. Η οικονομία αφομοιώνει με καταπληκτική οτιδήποτε πληθωριστικό και αρνείται να ανατρέψει τις εκτιμήσεις της. Οι υψηλότατες, μεταξύ όλων των κρατών της ευρωζώνης, αυξήσεις εισοδημάτων περνούν άμεσα στο κόστος εργασίας.
Έρευνα του οργανισμού διαχείρισης ανθρωπίνων πόρων ECA International επιβεβαίωσε την Ελλάδα στην 26η θέση μεταξύ όσων κρατών έχουν τις μεγαλύτερες μισθολογικές αυξήσεις. Αυτός είναι ο πρώτος και πολύ βασικός λόγος τροφοδότησης του πληθωρισμού. Κι όμως, οι αναλυτές της Alpha Bank, σημειώνουν πως ο «μέσος πληθωρισμός το 2009 εκτιμάται τώρα στο 1,4%! Ακόμη κι αν ο δωδεκάμηνος ρυθμός αρχίσει να επανέρχεται σε επίπεδα άνω του 2%, όλα δείχνουν πως και το 2010 θα έχουμε χαμηλό πληθωρισμό. Οι αναλυτές της Alpha υπογραμμίζουν πως «η εξέλιξη αυτή ενισχύει την ανάγκη για ανάλογη συγκράτηση των μισθολογικών αμοιβών στο δημόσιο και ιδιωτικό τομέα». Τι ακριβώς θα συζητήσουν του χρόνου οι κοινωνικοί «εταίροι» όταν θα έχει καταρρεύσει η ανταγωνιστικότητα, η κρίση θα βράζει και η Ελλάδα θα χάνει – και πάλι – το συντονισμό της με την οικονομική της ζώνη;
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
