Σχεδόν ένας στους δύο και πιο συγκεκριμένα το 47% στελεχών επιχειρήσεων σε 22 ευρωπαϊκές χώρες, πιστεύει ότι λόγω της κρίσης και της ανάγκης να κρατηθούν σε ζωή οι επιχειρήσεις δεν είναι ανήθικο να χρησιμοποιήσουν μεθόδους για τη διασφάλιση πωλήσεων όπως η απάτη και η δωροδοκία. Τα αποτελέσματα ανακοίνωσε την περασμένη Τετάρτη ο David Stulb, επικεφαλής της αρμόδιας διεύθυνσης για τη διερεύνηση πρακτικών απάτης, που διαθέτει ο μεγάλος οργανισμός παροχής υπηρεσιών διοίκησης Ernst & Young. Περίπου 2.200 στελέχη απάντησαν στην σχετική έρευνα και το 40% εξ αυτών εκτιμούν ότι υπάρχει ρεαλιστική πιθανότητα να χρησιμοποιήσουν τα υψηλά ιστάμενα στελέχη των επιχειρήσεων στις οποίες εργάζονται, ανήθικες πρακτικές για την εξασφάλιση συμβολαίων.
Στο φως αυτών των πεποιθήσεων πρέπει να αντιληφθούμε και τις δουλειές της Siemens. Αν γινόταν μια παρόμοια έρευνα στα «ελληνικά» στελέχη η εικόνα θα ήταν χειρότερη. Η δικαιολογία για τους ευρωπαίους, ότι δηλαδή είναι η κρίση που μετατρέπει σε «ηθικώς αποδεκτή» την προσπάθεια να κερδίσουν δουλειές για τις επιχειρήσεις τους, αποτελεί, προφανώς, πάγιο κανόνα για την ελληνική επιχειρηματικότητα. Οι εγκληματικές πρακτικές στην επιχειρηματική ζωή είναι ένας από τους λόγους που στέλνουν την Ελλάδα σε πολύ χαμηλές θέσεις ανταγωνιστικότητας. Στις απαντήσεις που δίνουν στην ετήσια έρευνα (World Competitiveness Yearbook, 2009) του διεθνούς κύρους ελβετικού πανεπιστημίου IMD (Ινστιτούτο Ανάπτυξης Μάνατζμεντ) τα στελέχη λαμβάνουν πολύ σοβαρά υπόψη τους τις συνθήκες για την επιχειρηματικότητα σε κάθε μια χώρα. Αν, για παράδειγμα, έχουν την πεποίθηση ότι για να κλείσεις τον ετήσιο ισολογισμό στα λογιστικά βιβλία της επιχείρησης και να γνωρίζεις τις υποχρεώσεις σου, πρέπει να έρθεις σε μαύρη συναλλαγή με τις κρατικές αρχές, θα βαθμολογήσουν πολύ χαμηλά τη συγκεκριμένη χώρα.
Σε κάποιες περιπτώσεις μάλιστα, τα ίδια αυτά στελέχη θα βρεθούν σε πολύ δύσκολη θέση όταν θα κληθούν να δικαιολογήσουν τις σχετικές δαπάνες διαφθοράς. Οι σε αναμονή κατηγορούμενοι στις υποθέσεις της Siemens και της M.A.N. αυτό ακριβώς σκέφτονται τούτες τις μέρες. Μια μαύρη συναλλαγή αφήνει πάντοτε κάποια σημάδια. Αν κάποιος ψάξει προσεκτικά, όλο και κάτι μπορεί να ανακαλύψει. Βεβαίως, οι ελληνικές ανακριτικές διαδικασίες των δικαστικών αρχών δεν έχουν τις απαραίτητες ικανότητες ή, κάποτε, και το δικανικό θάρρος. Την έχουν όμως οι μητρικές. Από εκεί, τη Γερμανία ή τις Ηνωμένες Πολιτείες, γίνονται οι κατάλληλες αποκαλύψεις. Ρωτήστε εταιρείες που προσφέρουν υλικό στα νοσοκομεία για να μάθετε πόσο δύσκολα δικαιολογούν τα μεσιτικά στους νοσοκομειακούς, το ρεγάλο στους εφοριακούς αλλά και τον περίπλοκο μηχανισμό απόκρυψης δημόσιου χρέους που τους προτείνει (επισήμως!) η ελληνική πολιτεία.
Κάποιες άλλες εταιρείες, όπως δύο από τα πολύ μεγάλα διεθνή ονόματα στον χώρο των πετρελαιοειδών, αποφασίζουν να πωλήσουν (βρέθηκαν πλέον και οι αγοραστές) όλα τους τα υπάρχοντα στην Ελλάδα, να πάρουν το σήμα τους και να φύγουν. Υπάρχει βεβαίως η κρίση, που προσφέρει μια καλή δικαιολογία, αλλά υπάρχει και το πρόβλημα της διαφθοράς, οι απαιτήσεις των επαγγελματιών του κλάδου (βενζινάδικα και μεγαλο-λαθρέμποροι στην περίπτωση αυτή) που κάθε κυβέρνηση δηλώνει ανίσχυρη να αντιμετωπίσει. Όταν και αυτές θα έχουν αποχωρήσει από την ελληνική αγορά, όταν τα στελέχη θα έχουν εξηγήσει στους συναδέλφους τους το «γιατί» τότε η θέση της Ελλάδας στη διεθνή κλίμακα ανταγωνιστικότητας θα υποχωρήσει μερικές ακόμη θέσεις.
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
