Η «γιορτή» των φοροφυγάδων
Αν κάθε φορά που η καλύτερη δημοσκόπηση αλλάζει τη σειρά των κομμάτων έπρεπε να κάνουμε εκλογές «για να αποτυπωθεί η νέα πραγματικότητα», τότε δεν ούτε δημοκρατία θα είχαμε, κι ας γινόντουσαν απανωτές προσφυγές στη «λαϊκή βούληση», ούτε βεβαίως καμία απολύτως αποτελεσματικότητα διακυβέρνησης. Αλλαγή κυβέρνησης δεν πρέπει να αναμένεται ούτε λόγω της επικείμενης πανωλεθρίας που θα υποστεί η κυβερνητική παράταξη στις επικείμενες ευρωεκλογές. Η επιδίωξη του Γιώργου Παπανδρέου, της Αλέκας Παπαρήγα και άλλων να μετατρέψουν την κάλπη της 7ης Ιουνίου σε διλημματική απόπειρα δημοψηφίσματος δεν αποτελούν παρά τυπικά πολιτικάντικα τρύκ που υποδηλώνουν την έλλειψη δημιουργικότητας στην κεντρική πολιτική σκηνή.
Η χώρα χρειάζεται σήμερα, ακόμη περισσότερο, πραγματική και στιβαρή διακυβέρνηση. Για τους φιλότιμους κατοίκους αυτής της χώρας αυτό που μετρά είναι με ποιους ακριβώς τρόπους θα μειωθεί το δημόσιο έλλειμμα κατά τουλάχιστον 3 μονάδες του ΑΕΠ, που σημαίνει μεταφορά από τις τσέπες μας στο κρατικό ταμείο ενός ποσού που θα ξεπεράσει τα 7 δις ευρώ. Ένα δις περισσότερα από τους φόρους επί των κερδών του 2006 (μια καλή χρονιά για τις επιχειρήσεις) και επί της περιουσίας (μαζί και της μεγάλης…). Σκέφτεστε πως δεν έχει και τόσο μεγάλη σημασία πως ακριβώς θα μας τα πάρει. Δεν είναι καθόλου έτσι: η πλευρά των σοσιαλιστών ισχυρίζεται ότι μπορεί να μειώσει το έλλειμμα με δύο κινήσεις: αύξηση συντελεστή φορολόγησης για τα πολύ μεγάλα εισοδήματα και πάταξη της φοροδιαφυγής.
Τα πολλά μεσαία εισοδήματα φορολογούνται σήμερα με ανώτατο συντελεστή 25%. Με 35% πληρώνουν όσοι έχουν να δηλώσουν περισσότερα από € 40.000 ετησίως και 40% για άνω των € 75.000. Θεωρώ αυτονόητο ότι οι άνθρωποι της Ιπποκράτους θα ρίξουν μια ματιά στη στατιστική των φορολογουμένων όπου θα διαπιστώσουν πως στην κατηγορία αυτή δεν βρίσκονται περισσότεροι από 3.000 κύριοι υπόχρεοι φόρου (ένα 0,25% του συνόλου), που δηλώνουν φορολογητέο εισόδημα κοντά στα € 400 εκατομμύρια ή 7% του συνόλου. Ο υπουργός Οικονομίας Γιάννης Παπαθανασίου δεν έχει πειστεί ότι αξίζει τον κόπο να απομακρυνθεί από τις καλά εδραιωμένες πολιτικο-φορολογικές πεποιθήσεις του και ότι, πρακτικώς, δεν θα έχει κανένα αποτέλεσμα.
Στην ίδια κατεύθυνση βρίσκεται το μέλος του συμβουλίου του Διεθνούς Νομισματικού Ταμείου Μιράντα Ξαφά, που δήλωσε τις προάλλες στο ραδιόφωνο του Σκάϊ ότι διαφωνεί με την παρότρυνση της ομάδας εμπειρογνωμόνων του ΔΝΤ που ζήτησε την αναβολή της προγραμματισμένης μείωσης των φορο-συντελεστών. Η χαμηλότερη φορολογία εισοδήματος διευκολύνει την πάταξη της φοροδιαφυγής, υποστήριξε. Μένει πλέον να διευκρινίσει ο κ. Παπανδρέου αν ειλικρινώς σκοπεύει να αλλάξει όλη την κλίμακα φόρων ή απλώς να εγκαινιάσει μια ανώτερη κατηγορίας (π.χ. άνω των € 150.000 ετησίως) με έναν αντιστοίχως υψηλό συντελεστή (π.χ. 50% ή και 55%). Να υποθέσουμε ότι θα το έχει κάνει τουλάχιστον πριν την ανακοίνωση του προϋπολογισμού για το προσεχές έτος, κατά το οποίο θα δηλώσει έτοιμος να κυβερνήσει.
Όμως, μέχρι να υποστεί η σημερινή κυβέρνηση την αποδοκιμασία της Βουλής, που είναι η μόνη δημοκρατική διαδικασία αλλαγής της, τα έσοδα του κράτους πρέπει να αυξηθούν. Η πάταξη της φοροδιαφυγής μπορεί να βοηθήσει, αλλά δεν πρόκειται να λύσει τίποτε. Για τον απλό λόγο, που τον γνωρίζουν θαυμάσια όλες οι πολιτικές δυνάμεις: υπάρχουν οι μεγάλοι φοροφυγάδες (που γνωρίζουν και πολύ καλά να κρύβονται και να χρηματοδοτούν τους διώκτες τους…) αλλά υπάρχουν και οι απίθανα πολλοί και απίθανα θρασείς μικρότεροι. Μπορεί να μην αρέσει στους πολιτικούς, αλλά η αποτελεσματικότητα των κρατικών εσόδων περνά από τους …φίλους ψηφοφόρους. Για τον απλό αυτό λόγο, ο κ. Παπαθανασίου θα μας ταράξει με νέους και μεγαλύτερους φόρους στην κατανάλωση. Αυτό ακριβώς που φοβάται η οικονομία, αφού μειώνει τη ζήτηση και, τελικώς, κάνει πλουσιότερους τους μικρομεσαίους φοροφυγάδες!
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
