Δημόσιου χρήματος εξευτελισμός
Τις λύσεις σε προβλήματα όπως αυτό του ΟΣΕ και τα ίδια αλλού, τις σκέφτονται και τις εφαρμόζουν άνθρωποι. Τα ειδικευμένα στελέχη. Το «σχέδιο» του Γιώργου Παπανδρέου να τοποθετήσει τους αξιότερους έχει (αυτο)γελοιοποιηθεί στις περισσότερες περιπτώσεις. Διακριτικά, όλοι παραδέχονται τώρα, πως χωρίς ικανά και καλά πληρωμένα στελέχη, δεν θα κάνουν παρά μια τρύπα στο νερό. Κι αυτή πανάκριβη!
Ο πρωθυπουργός πιάστηκε στο δόκανο που πίστευε πως έχει στήσει στον βασικό πολιτικό του αντίπαλο. Τον κατηγόρησε για τα γκόλντεν μπόις, επέτρεψε να κατασκευαστούν χύδην κατηγορίες, κατηύθυναν τη Δικαιοσύνη, δημιουργώντας νοσηρή ατμόσφαιρα απειλών και απαξίας για τη δουλειά σοβαρών επαγγελματιών και υπηρεσιακών παραγόντων. Ετσι, όμως, δεν κατόρθωσε ούτε τους καλύτερους να διαλέξει ούτε εμπόδισε τους πολιτευτές του ΠΑΣΟΚ να βάλουν τα δικά τους παιδιά, όπως δεν θα κατορθώσει να ξεφύγει από τον συνδυασμό της μετριοκρατίας με την κλεπτοκρατία. Γι’ αυτό πληθαίνουν τα κόκκινα λαμπάκια στους πίνακες ελέγχου επιδόσεων του Μαξίμου.
Είναι πράγματι δυσκολότερο να αντιμετωπίσεις την κόπρο των σιδηροδρόμων με εφόδιο το πτυχίο της Θεολογικής Σχολής, την εργασιακή εμπειρία τέως βουλευτή, την ιδιότητα του ιδρυτικού μέλους της ΠΑΣΠ ή τη διάκριση του αιρετού γραμματέα στην Παγκόσμια Οργάνωση – Διακοινοβουλευτική Συνέλευση Ορθοδοξίας!
Εκτός αν ο πρόεδρος σού είχε εμπιστευθεί να συντάξεις το πρόγραμμα του ΠΑΣΟΚ για τις μεταφορές. Στο οποίο, προφανώς, ο ΟΣΕ άνοιγε νέους δρόμους, οι νοικοκυραίοι των φορτηγών διπλασίαζαν την άυλη περιουσία των κρατικών αδειών, το τραμ θα συνέχιζε να μαζεύει δεκάδες εκατομμύρια ζημιών, το εισιτήριο στα αστικά της πρωτεύουσας δεν θα επιβάρυνε άλλο το «λαϊκό» εισόδημα. Προφανώς, στην ελληνική, την οποία όμως δεν ομιλούν στις Βρυξέλλες όπου όμως σου έτριψαν το «πρόγραμμα» σε άπταιστα αγγλικά. Και κάπου εδώ ξυπνήσαμε!
Η κυβέρνηση δεν κρύβει την απέχθειά της για τη δουλειά που μπορούν να κάνουν καλοί επαγγελματίες, πολύ καλά πληρωμένοι. Στη Μεγ. Βρετανία αποφάσισαν επίσης να μειώσουν τις αμοιβές των στελεχών του δημόσιου τομέα. Ετσι, ο διευθύνων σύμβουλος της ραδιοτηλεοπτικής αρχής θα δει τις ετήσιες αμοιβές του να μειώνονται σε 458.055 ευρώ από 470.467 ευρώ. Στον ίδιο οργανισμό, οι οικονομίες θα γίνουν με μείωση προσωπικού και τις άλλες, απαραίτητες, περικοπές. Η αμοιβή του διευθύνοντος Εντ Ρίτσαρντς είχε, προεκλογικώς, χρησιμοποιηθεί από τον σημερινό πρωθυπουργό Κάμερον ως χαρακτηριστικό παράδειγμα σπατάλης του δημόσιου χρήματος.
Γιατί άραγε οι πολιτικοί στα μεγάλα κράτη παραμένουν λογικοί, ακόμη κι όταν συγκρούονται; Γιατί οι δικοί μας πρέπει να συμπεριφέρονται σαν τα μικρά παιδιά που συγκροτούν συνοικιακές συμμορίες, σαν να είναι οι Τζετς και οι Σαρκς του Γουέστ Σάιντ Στόρ; Ο Γιώργος Παπανδρέου κατόρθωσε να επαναλάβει το λάθος του πατέρα του όταν εκείνος είχε βάλει τον Κουτσόγιωργα να καταργήσει σε μια νύχτα τους γενικούς διευθυντές των υπουργείων.
Στη Δημόσια Διοίκηση δεν υπάρχουν, πλέον, στελέχη. Η διάλυση που κατάφερε η καραμανλική «επανίδρυση», ολοκληρώθηκε με τις ανοιχτές διαδικασίες του όπεν γκαβ! Και, κερασάκι στην σοσιαλιστική τούρτα των δήθεν οικονομιών, ορίστηκε πως η ανώτατη αμοιβή, σε ολόκληρο το Δημόσιο, δεν πρέπει να ξεπερνά όσα έχει λαμβάνειν ο γενικός γραμματέας (όπως στο ανωτέρω παράδειγμά μας): 5.850 ευρώ ακαθάριστα ή 3.800 καθαρά, επί δώδεκα (πλέον!) δηλαδή, ετησίως 45.600 ευρώ.
Συγχαρητήρια! Στην ΤΡΑΙΝΟΣΕ, την εταιρεία που διακινεί τους (λιγοστούς) επιβάτες η μέση αμοιβή το 2008 ανήλθε σε 77.226,5 ευρώ. Μην εκπλήσσεσθε. Το ίδιο συμβαίνει σε όλες τις δημόσιες επιχειρήσεις. Μάλιστα, σε όσες έχουν και τη μετοχή τους «κρεμασμένη» στο χρηματιστηριακό ταμπλό, οι αμοιβές είναι ακόμη καλύτερες.
Σε καμία περίπτωση, σε καμία εταιρεία του ιδιωτικού τομέα δεν θα βρείτε κάτι παρόμοιο. Θα βρείτε όμως σεβασμό στην ειδίκευση, στις δύσκολες συνθήκες εργασίας και, ευτυχώς, στην απόδοση των στελεχών. Ο,τι ακριβώς λείπει από τον κρατικό τομέα.
Ο καλύτερος νόμος που είχαμε στο ζήτημα επιλογής και αξιοποίησης στελεχών για τον δημόσιο τομέα ήταν ο 2414 του 1996. Η επιλογή του ανώτερου μάνατζμεντ γινόταν μέσα στην αγορά και το ύψος της αμοιβής ήταν αποτέλεσμα διαπραγμάτευσης. Δόθηκαν τότε αμοιβές άνω των 200 χιλιάδων ετησίως. Είχες όμως κάποιον από τον οποίο μπορούσες να ζητήσεις τις ευθύνες για τις οποίες πληρωνόταν. Δυστυχώς, η Ν.Δ. κατήργησε τον νόμο και επέτρεψε την απόλυση όλων των στελεχών χωρίς αποζημίωση, όπερ και εγένετο. Δεν έμενε παρά να έρθει ο κ. Ρέππας ο οποίος, μαθαίνω, έχει ζητήσει και έχει πάρει ήδη την παραίτηση από όλα τα στελέχη που έχει διορίσει στις τόσες δημόσιες επιχειρήσεις εποπτεύει. Ο τέλειος εξευτελισμός. Και των χρημάτων μας και της υπολήψεώς μας.
Filed under: Πολιτική | Leave a Comment
