Μόνον ικανοί ανατρέπουν την κάθοδο
Καλό είναι για τους τίμιους και ευφυείς ανθρώπους να απομακρύνονται από το σημείο στο οποίο ετοιμάζεται να σκάσει το σακί με τις ακαθαρσίες της πολιτικής. Ο Παύλος Γερουλάνος, υπουργός Πολιτισμού, δεν πρόσεξε. Με αποτέλεσμα να φορτώνεται τώρα τις συνέπειες ενός άσκοπου και μικροκομματικού παραλογισμού καταγγελιών σε βάρος όσων κατείχαν θέσεις ευθύνης και διαχείρισης στον ευρύτερο δημόσιο τομέα, που επιδίδεται το κόμμα του ακόμη και μετά τον σχηματισμό κυβέρνησης. Προφανώς, ο πολύτιμος φίλος – σύμβουλος του Γιώργου Παπανδρέου δεν ήταν σε θέση να προβλέψει ότι θα ερχόταν η στιγμή που θα κατέθετε ο ίδιος διάταξη νόμου στη Βουλή με την οποία θα ζητούσε «οι όροι της παροχής υπηρεσιών και της αμοιβής ορίζονται κατά παρέκκλιση από κάθε άλλη διάταξη». Η διατύπωση αφορά, εν προκειμένω, την αμοιβή των μάνατζερ της ΕΡΤ, μιας ιδιόρρυθμης ΔΕΚΟ. Θα είναι άραγε ο επόμενος πρόεδρος της κρατικής τηλεόρασης «εκλεκτός, ημέτερος και φίλος», όπως είχε καταγγείλει ο πρωθυπουργός από το βήμα της Βουλής (18 Οκτωβρίου 2009) κατά τη δευτερολογία του επί των προγραμματικών δηλώσεων;
Και πώς πρέπει να ερμηνεύσει κανείς την τοποθέτηση δύο στελεχών με παρομοίως υψηλές αμοιβές στη θέση ενός που είχαν οι προηγούμενοι, στην άλλη θέση κρατικής επιχείρησης, στην οποία επίσης είχε αναφερθεί ο κ. Παπανδρέου. Και πόσα λαμβάνει ο έτερος, που κάθησε στην άλλη ηλεκτρική καρέκλα και εμφανίζει τώρα μαγικές επενδύσεις «από το μανίκι»; Δυστυχώς, μπορεί οι θορυβώδεις καταγγελίες του χθες να ενίσχυσαν το ΠΑΣΟΚ στις κάλπες της 4ης Οκτωβρίου 2009, αποτελούν όμως ήδη μέρος του εφιάλτη στον πρώτο γενέθλιο χρόνο διακυβέρνησης.
Τι ήθελε να κάνει ο κ. Παπανδρέου, όπως το εξήγησε στην ίδια ομιλία του; Να «τονώσει άμεσα την αγορά». Να «καταπολεμήσει τη σπατάλη». Να «δημιουργήσει υπεραξία για τα προϊόντα μας και ανταγωνιστικότητα για την οικονομία μας». Να «αναδιανείμει δίκαια τον πλούτο» (πρακτικά Βουλής, σελ. 188). Πόσο μικρή σχέση είχαν όλα τούτα με την πραγματικότητα που είχε να αντιμετωπίσει η χώρα είναι πλέον γνωστό.
Δεν χρειάστηκαν ούτε η αποκάλυψη του κρατικού ελλείμματος ούτε η πίεση της Ευρώπης ούτε η επιθετικότητα των αγορών ούτε βεβαίως το Μνημόνιο με τους δανειστές μας για να κατανοήσουμε ότι η αντιμετώπιση της κρίσης περνά από διαφορετικούς δρόμους από εκείνους που έχει επιλέξει η κυβέρνηση. Είναι πλέον φανερό ότι το παρόν σχήμα, υπό τις παρούσες συνθήκες και με τον παρόντα σχεδιασμό, δεν ανταποκρίνεται στα καθήκοντα της συγκυρίας.
Οταν σου έχουν ξεφύγει τα δημοσιονομικά, δεν γυρνάς τη γειτονιά ζητώντας μεγαλύτερους φόρους. Αντιθέτως, πρώτα κόβεις, όσο πιο βαθιά μπορείς, τις δικές σου δαπάνες, αλλάζοντας τρόπο ζωής. Σε τελευταία ανάλυση, μια κυβέρνηση δίνει το παράδειγμα με τη διαχείριση του κράτους.
Η ομάδα Παπανδρέου επέλεξε το τεράστιο κράτος. Ταυτοχρόνως, αύξησε την πίεση στον ανταγωνιστικό τομέα, δημιουργώντας φορολογική και δανειακή ασφυξία. Γι’ αυτό εξαφανίζεται ταχύτατα το πραγματικό εισόδημα της οικονομίας. Χρειαζόμαστε αναγνωρισμένους στην αγορά μάνατζερ και δεσμευμένους σε δύσκολους στόχους για να ανατραπεί η κάθοδος. Ας αναγνωρίσει επιτέλους η κυβέρνηση τα λάθη της σε ό,τι αφορά την επιλογή των ικανών κι ας κάνουμε το επόμενο βήμα. Βάζοντας τη μνησικακία στο χρονοντούλαπο της πολιτικής.
Filed under: Οικονομικά, Πολιτική | Leave a Comment
